Mijn tante Marjo

Mijn tante Marjo, de zus van mijn vader verhuisde met haar Mart en drie kinderen Judith, Magret en Jos naar Nieuw Zeeland. Door een afstand van duizenden kilometers zag ik ze niet vaak. Zo weinig dat ik die ene keer Jos niet herkende toen hij op de bank zat bij Jurgen. Of toen ik de voordeur open deed en een man met grote snor vroeg of mijn vader thuis was. Inderdaad, dat was oom Mart.

Het waren gestolen uurtjes de afgelopen 27 jaar. Op een familiefeestje even kletsen met de tante die ik eigenlijk alleen kende van verhalen. Een familie die sporadisch voorkwam in mijn herinneringen. Samen met Jos speelde ik als kleuter rond de tafel bij opa en oma. Of die keer dat ik samen met mijn vader en moeder ze opwachtte op Schiphol. Het was winter en mijn moeder had me dik ingepakt. Zij kwamen vanuit de Nieuw Zealandse zomer en mijn nichtjes droegen mooie zomerjurkjes.

Nu was het omgekeerd. Ze kwamen ons niet opzoeken, wij kwamen naar Christchurch. En wij waren gekleed in een dun T-shirtje terwijl tante Marjo een dikke jas met bontkraag droeg. Het verschil tussen de tropische warmte van Maleisie en lenteavond in Nieuw Zealand was een graadje of twintig. “Ik ben blij dat jullie er zijn”, en sloeg haar arm om mijn schoeder. “Wij ook”, glimlachte ik.

Eindelijk leerde ik mijn familie kennen, elf stuks in totaal. Samen met tante Marjo maakten wandelingen door de natuur rondom Christchurch. Bezochten we oom Mart op het werk, brachten we een bezoekje bij het verpleegtehuis waar tante Marjo al 25 jaar werkt. Naar de kroeg met Judith, bloemen plukken met haar kinderen Ella en Finn. Rugby spelen met Finn. Met Margret en haar man Mel naar het park voor een kerstconcert. Samen tekenen met haar kinderen, Saskia en Melly. Met Jos en Johanna kerst vieren bij haar schoonfamilie. We voelen ons thuis. Na het eten op de barkrukken in de keuken kletsen met tante Marjo. Of een filmpje kijken met oom Mart.

Nieuw Zealand ligt aan de andere kant van de wereld, maar Tante Marjo is nog steeds een Drielse en oom Mart is en blijft, overduidelijk, een juin. Volgens hem is een jurk nog steeds een japunneke. De muren van het huis hangen vol met foto’s van de kerkstraat in het ouderlijk dorp, Kasteel Ammerzoden pronkt er naast. Maar na 27 jaar in Nieuw Zealand is het een beetje een mix geworden. De hond luistert naar: ‘Vooruit!’ en ‘Go get them, George’. De kinderen en kleinkinderen spreken Engels, maar het is niet grandfather and grandmother. Nee, het is opa en oma.

Geweldige familie hier aan de andere kant van de wereld.