Boottocht met tatoeages

Het hoost, het regenseisoen laat zich een kwartier van zijn beste kant zien. En net in die vijftien minuten komt onze boot aangedobberd, tijd om in te stappen. Een lange rij reizigers schuifelt met grote dozen en volle tassen over vier boten naar de Belaga-boot. Glibberend en glijdend hoop ik dat ik niet tussen een van de schepen in het water plons. Maar ach, wat maakt het eigenlijk uit. We zijn al kletsnat van de regen, grote druppels aan mijn neus. De zon breekt door als we in onze stoelen ploffen.

Voor het raam schuiven benen langs. Buiten schijnt de zon, binnen werkt de airco op volle toeren en we bibberen in onze natte kleren. Wij banen ons een weg door de boot naar de uitgang. Een smal randje biedt een vlucht uit de koude airco-lucht. Het bruine water van de Rejang rivier klotst tegen de boot die op hoge snelheid richting Belaga vaart. Arjan klimt naar buiten en ik kijk bedenkelijk naar de twintig centimeter. Hij wenkt, geen probleem. "Okay, niet zeuren. Gewoon goed vasthouden", denk ik bij mezelf. Ik wil naar buiten klimmen, maar een vrouw grijpt mijn arm. Ze schudt met haar hoofd. Te gevaarlijk, lijkt ze te zeggen. Haar zware oorbellen hebben haar oorlellen uitgerekt tot op haar schouders, ze schommelen door het geschud zachtjes heen en weer. Het is een schoonheidsideaal in Borneo, net zoals haar haast zwart getatoeëerde handen. Ze glimlacht en lacht haar rode tanden bloot. Het kauwen op een beatle noot kleurt haar mond rood.

Het kippenvel verdwijnt niet van mijn armen en benen. Ik heb het koud en kijk weer naar buiten naar de zon. "Geen zorgen", zeg ik tegen de vrouw in het Nederlands, Engels verstaat ze net zo min. Ik klim naar buiten. De vrouw schud weer met haar hoofd en kijkt afkeurend. Haar oorlellen schommelen zachtjes.

Door de wind vliegt mijn haar alle kanten op. "Wow, wat gaan we snel", denk ik. "Ik zie niets. Waar moet ik mijn voeten neerzetten. Waarom staan die twee mannen op het randje, zo kan ik er helemaal niet langs." De twee staan op hun gemakje op de twintig centimeter een sigaretje te roken, de snelheid doet ze niets. 'Kom maar", roept Arjan. Met een hand hou ik me vast aan de reling, de ander stevig in Arjans hand. Het tweetal houdt de adem in en stap er voorzichtig langs. Gelukt. En nu nog dat dak op. Een drietal handen schieten toe. Ik grijp er een, sterkte armen trekken me met gemak omhoog.

De mannen werken in de houtindustrie. Ze sjouwen elke dag en dan kweek je spieren. Ze wijzen naar de oevers van de rivier waar bergen hout liggen, schepen volgeladen met houtstammen varen langs. Langzaam verdwijnen grote gedeeltes van de jungle van Borneo. Voor de rest is het genieten geblazen. We hebben een plekje gevonden naast de drie mannen. We kijken om ons heen, de wind door onze haren, de zon brandt op onze huid maar met zoveel wind merk je daar weinig van. Het droogt onze kleren snel, binnen een half uur zijn we droog.

We delen koekjes uit, de mannen delen een fles sterke drank rond. "Neem ook een slok", en een van hen houdt de bruine fles voor mijn neus. Het is half elf 's ochtends en we drinken onze eerste borrel van de dag. Na de eerste fles komt de tweede fles te voorschijn en na twee flessen gaan de T-shirts uit. We krijgen de traditionele tatoeages te zien. De rug van de man is van boven tot onder getatoeëerd. Zijn jongere neef rolt zijn mouw omhoog, een kleine tatoeage komt tevoorschijn. "Niet goed. Te klein", zegt hij. Een kleine tekening telt hier niet, hier is het groot, groter, grootst.

Onderweg stoppen we bij een tiental 'longhouses'. De boot vaart op de oever, de reiziger springt met zijn dozen en tassen in het gras en klimt naar boven. Een minuut later zijn we weer onderweg. De 'longhouses', zijn aaneengeschakelde houten woningen. Een huis kan wel honderd meter in lengte zijn en onderdak bieden aan tientallen gezinnen die elk in een apart verblijf wonen.

Bij stop nummer vijf is het mis, de moter is overhit. Hup, iedereen van de boot richting het huis. Terwijl de mannen sleutelen aan de moter volgen wij een groep vrouwen. Ze lijken precies te weten waar ze heen lopen. Ze stappen op de meterslange veranda en ploffen neer op een van de gevlochten matten. Ze begroeten de vrouw op de mat. Een extra mat wordt gehaald om iedereen een plaatsje te geven. Een fles sterke drank komt te voorschijn." Ook toevallig dat we net bij familie van een van hen stranden", zeggen wij tegen elkaar. Maar het blijkt simpelweg de gastvrijheid te zijn.

We nemen afscheid van onze vrienden. Ze stappen een paar stops eerder uit. Na zes uur varen komen we aan in Belaga. "Welcome", roept een man met een tatoeage in zijn hals. We zijn er.