De oorlogsveteraan

“Proost dan maar!” Het is half acht ‘s ochtends en Arjan zit niet te wachten op een borrel, maar onze buurman in de trein is erg volhardend in zijn aanbod. We zitten sinds zes uur in de trein en hebben nog acht uur op de houten banken te gaan. Een slok sterke drank kan dan helpen. Zijn veldfles is gevuld met sterke, zelf gebrouwen rijstwijn en zodra hij de dop openschroeft, ruiken we de geur van alcohol. We schatten een percentage van vijftig procent. De fles is groen, gedust met de cijfers 22 en de Romeinse cijfers II. Hij kreeg de fles toen hij diende in het leger. Hij rommelt in zijn grote zwarte leren aktetas en duikt vanaf de bodem een klein rood fluwelen doosje op. De hoeken zijn afgesleten en de dieprode kleur is vaal geworden. Het oude mannetje houdt het voorzichtig in zijn handen en maakt het met beleid open. Twee medailles met het jaartal 1954 komen te voorschijn. De veteraan vocht in Dien Bien Phu in het noorden van Vietnam. De slag in 1954 in deze stad deed de Fransen de das om.

Of hij met ons op de foto mag. Tuurlijk. Ik haal mijn camera uit de tas, maar hij schudt met zijn hoofd. De veteraan is nog niet klaar. Hij knoopt zijn overhemd dicht, stopt het in zijn broek, en verbergt zijn lichtblauw gestreepte pyama. Een randje piept onder zijn pantalon vandaan. Zijn vriend helpt hem met het opspelden van zijn medailles. Als finishing touch zet hij zijn pet recht. Zijn vrouw kijkt goedkeurend. Hij knikt, ik klik.

(Vietnam, 16 juli 2008.)