Naakt over straat

We schatten onze gids een jaartje op14. Vu blijkt achttien te zijn en zij leidt ons twee dagen lang rond in de bergen rondom Sapa in het noorden van Vietnam. Ze hoort bij een van de berg volkeren, de H’mong en loopt rond in traditionele kleding: een grotendeels zwarte outfit met kleurige geborduurde figuren. Ze heeft het zelf gemaakt. Net zoals de outfit van haar zus.“Het is belangrijk dat wij leren borduren. Vrouwen moeten kleren maken voor het gezin.” Ik vertel haar dat ik niet kan naaien,borduren net zo min. Tja, dat kan dus niet in Sapa.

Ze vertelt over een stukgelopen relatie tussen een Vietnamees uit haar dorp en een Nederlandse toeriste. Ze waren verliefd, maar zij kon niet naaien. “Dan moet haar man naakt over straat”, ze barst in lachen uit, maar is wel serieus.

Sapa is prachtig. Het ligt op 1900meter hoogte en kijkt uit over een dal. Mist hangt over de bergtoppen en tilt soms een tipje van de sluier op. We lopen door de rijstterrassen met in ons kielzog vijf H’mong vrouwen. Ze helpen ons (vooral mij) over de bergpaadjes, die zijn veranderd in modderige riviertjes door de regen. Rond de lunch trekken ze de mand op hun rug open en verkopen ze zelfgemaakte spullen: vooruit, wij kopen ook een armbandje.

Het haar van Vu hangt in een langestaart op haar rug. Ze heeft het nog nooit geknipt. Mag niet, want zodra ze trouwt slaat ze haar haar om haar hoofd en hangt het nooit meer los. Ze is eigenlijk al een oude vrijsters, want het gemiddelde meisje in de bergvolkeren trouwen rond de 13 tot 15 jaar. Ze is al een keertje ten huwelijk gevraagd toen ze 13 was. Haar ouders vonden het een goed idee, ze had de perfecte leeftijd, maar zij heeft hem de deur gewezen. “Ik wil niet trouwen met een Vietnamees. “Ze zijn lui. Vrouwen zorgen voor de kinderen, koken, maken het huis schoon,werken op het land en staan op de markt. De mannen drinken en kaarten met vrienden.” Ze hoeft niet zonodig te trouwen, ze kan wel voorzichzelf zorgen. Haar loon steekt ze in haar opleiding. Sinds driejaar gaat ze naar school, want haar ouders hadden nooit geld voor studie. Ze zit in dezelfde klas als haar tienjarige broertje. Een aardige Fransman, waar ze contact mee heeft, betaalt zijn schoolgeld.

‘s Avonds slapen we in haar dorp. Ze slaapt in onze ‘homestay’, samen met een andere gids (Laan) en tien andere toeristen. Ze gaat niet naar huis, want hier krijgt ze vlees voorgeschoteld. Thuis is er alleen rijst en kool. De avond is gezellig: we drinken wijn, rijstwijn, kaarten en pakken de microfoonvoor een rondje karaoke.